Talk: To be announced

Mozart’s Clarinet Quintet, K. 581, was written in 1789 for his close friend, the clarinettist Anton Stadler, to whom the composer had already dedicated the “Kegelstatt” Trio in 1786; originally written for Stadler’s deeper basset clarinet, it opens the evening with a luminous, almost weightless sound world.

It is followed by Schubert’s unfinished String Trio, D. 471, written in September 1816, when the composer was just 19 years old.

The evening concludes with Tchaikovsky’s Piano Trio, Op. 50. The composer himself had once declared that he could not bear “the combination of piano with violin or cello”; nevertheless, in 1882, in memory of his friend Nikolai Rubinstein, he overcame his own resistance and wrote one of the most moving works in the repertoire, moving between lyrical remembrance, variation and mourning.

Together, the three works explore the space between earthly experience and something beyond it.Ομιλία: Θα ανακοινωθεί

Το Κουιντέτο Κλαρινέτου του Mozart, K. 581, γράφτηκε το 1789 για τον στενό του φίλο, τον κλαρινετίστα Anton Stadler, στον οποίο ο συνθέτης είχε ήδη αφιερώσει το Τρίο «Kegelstatt» το 1786· γραμμένο αρχικά για το βαθύτερο «basset» κλαρινέτο του Stadler, ανοίγει τη βραδιά με έναν φωτεινό, σχεδόν ανάλαφρο ηχητικό κόσμο.

Ακολουθεί το ημιτελές Τρίο Εγχόρδων του Schubert, D. 471: γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 1816, όταν ο συνθέτης ήταν μόλις 19 ετών.

Η βραδιά ολοκληρώνεται με το Πιάνο τρίο του Tchaikovsky, Έργο 50. Ο ίδιος ο συνθέτης είχε κάποτε δηλώσει ότι δεν άντεχε «τον συνδυασμό του πιάνου με το βιολί ή το τσέλο»· παρ’ όλα αυτά, το 1882, στη μνήμη του φίλου του Nikolai Rubinstein, υπερέβη τη δική του αντίσταση γράφοντας ένα από τα πιο συγκινητικά έργα του ρεπερτορίου, που κινείται ανάμεσα στη λυρική ανάμνηση, την παραλλαγή και το πένθος.

Μαζί, τα τρία έργα εξερευνούν τον χώρο ανάμεσα στην επίγεια εμπειρία και σε κάτι πέρα από αυτήν.