Talk: To be announced

The festival closes with a programme devoted to transformation.

Amanda Maier’s Sonata in B minor for Violin and Piano brings the voice of a composer who, in 1873, became the first woman to be awarded the title of Musikdirektör by the Royal Swedish Academy of Music; her brilliant career as a violinist and composer was curtailed after her marriage in 1880, and so her music has only begun to receive the recognition it deserves in recent decades.

It is followed by Verklärte Nacht (“Transfigured Night”), Op. 4, which the then 25-year-old Schönberg wrote in 1899, inspired by Richard Dehmel’s poem about two lovers walking through a moonlit forest; the work was initially rejected by the Vienna Music Society, partly because of an “unorthodox” chord and partly because of the daring content of the poem, and it stands today on the threshold between late Romanticism and modernism.

The evening — and the festival — concludes with Schubert’s String Quintet in C major, D. 956, written just a few months before his death in 1828. The unusual choice of two cellos instead of a second viola gives the work a deeper, darker colour; it is regarded today as one of the greatest chamber works ever written — so beloved that Arthur Rubinstein asked for it to be played at his funeral.

Together, Maier, Schönberg and Schubert create a final resonance across generations: music that is inherited, transformed and, ultimately, renewed.Ομιλία: Θα ανακοινωθεί

Το φεστιβάλ κλείνει με ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στη μεταμόρφωση.

Η Σονάτα σε Σι ελάσσονα για Βιολί και Πιάνο της Amanda Maier φέρνει τη φωνή μιας συνθέτιδας που, το 1873, έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με τον τίτλο του Musikdirektör από τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Μουσικής· η λαμπρή της πορεία ως βιολονίστρια και συνθέτρια περιορίστηκε μετά τον γάμο της το 1880, κι έτσι η μουσική της άρχισε να αποκτά την αναγνώριση που της αξίζει μόλις τις τελευταίες δεκαετίες.

Ακολουθεί το Verklärte Nacht («Μεταμορφωμένη Νύχτα»), Έργο 4, που ο 25χρονος τότε Schönberg έγραψε το 1899, εμπνευσμένος από το ποίημα του Richard Dehmel για δύο εραστές που περπατούν σε ένα φεγγαρόλουστο δάσος· το έργο απορρίφθηκε αρχικά από τη Μουσική Εταιρεία της Βιέννης, εν μέρει λόγω μιας «ανορθόδοξης» συγχορδίας και εν μέρει λόγω του τολμηρού περιεχομένου του ποιήματος, και στέκεται σήμερα στο κατώφλι ανάμεσα στον ύστερο ρομαντισμό και τον μοντερνισμό.

Η βραδιά — και το φεστιβάλ — ολοκληρώνεται με το Κουιντέτο Εγχόρδων σε Ντο μείζονα του Schubert, D. 956, γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν τον θάνατό του, το 1828. Η ασυνήθιστη επιλογή δύο τσέλων αντί δεύτερης βιόλας προσδίδει στο έργο ένα βαθύτερο, πιο σκοτεινό χρώμα· θεωρείται σήμερα ένα από τα κορυφαία έργα μουσικής δωματίου που γράφτηκαν ποτέ — τόσο αγαπητό ώστε ο Arthur Rubinstein ζήτησε να ακουστεί στην κηδεία του.

Μαζί, οι Maier, Schönberg και Schubert δημιουργούν έναν τελικό απόηχο ανάμεσα σε γενιές: μουσική που κληρονομείται, μεταμορφώνεται και, εντέλει, ανανεώνεται.